CIOTKA CICHA

Coś nas dzieliło, jakiś metal,

drewno, siatka, płot. A może był to jedynie

rząd koślawych lip, pod którymi w ciepłe, słoneczne dni

lata gromadziły się

tramwaje. Te czerwone, śmierdzące

owady – postrach dziewczyn. Chłopcy

wrzucali je dziewczynom za koszule.

Bywali okrutni,

ja jednak wolałabym myśleć, że wszyscy byliśmy tacy

niepoważni.

Ciotka Cicha kiedyś też

musiała krzyczeć, kiedy tamci

bandyci z UPA przyszli i nieodwracalnie zniszczyli jej

krtań.

Czasami szeptem prosiła mnie o kilka jaj.

Przynosiła bańkę i wspólnie kręciłyśmy

pyszne lody. Zawsze dostawałam
tylko jedną kulkę. Wtedy jeszcze to nas dzieliło,

jakiś metal.