Siedzę na ławeczce i czubkiem buta udeptuję śnieg. Bawię się
śniegiem, bo jest zima, mróz zelżał, wiatr ustał, skorupka lodu przyjemnie
chrzęści, a miejsce, w którym jestem, nie jest już tak zimne, smutne i
pozbawione życia, jak podczas niedawnych, apokaliptycznych mrozów. Próbuję
stworzyć wzór liścia paproci, ale tak
wychodzi mi anioł. Skrzydła ma jak skrzydła, a szpony jak szpony. Nie licząc
korony – wszystko w nim jest takie jak trzeba. Anioł w śniegu jak się patrzy,
domena dzieci, zawianych pechowców i pozbawionych równowagi nieszczęśników.
Siedzę na ławeczce w głębi lasu, otoczona nieskazitelnym
śniegiem i oceniam swojego orła. To nie jest moje miejsce. Ktoś, kto je zagospodarował
i urządził, bywał tutaj w trudnych chwilach
najsilniejszej potrzeby, największego pragnienia. W chwilach bolesnego
niepokoju, który go ogarniał, gdy tylko pomyślał o swoim położeniu, o lodowatej
ścieżce, którą sam wydeptywał przez lata w niespodziewanie spolegliwej ziemi, o
śniegowej kuli, która pewnej zimy przykuła mu się do nogi i już nigdy nie
odpuściła. Był zaskoczony, kiedy zrozumiał, że jego buty już nie potrafią
wydeptywać innych dróg, opierają się tworzeniu nowych wzorów, że zawsze już tak
będzie krążyć w obrzydłym, zimnym, pozbawionym życia krajobrazie, coraz
bardziej niewidzialny, witany co najwyżej machnięciem ręki i wzruszeniem ramion
przez przypadkowych, nie dość czujnych przechodniów. W punkcie wyjścia był przecież
nieśmiertelny, nie wiedział niczego ani o szaleństwie, ani o samotności, ani o śmiertelnym
zmęczeniu, gdy roześmiany i radosny wyruszał w drogę.
To nie jest moje miejsce. Czasami biorę je w posiadanie, bo
mogę. Zwolniło się, bo coś w czyimś życiu ostatecznie dobiegło końca. To nie
jest miejsce, w którym da się zostać, ale można wreszcie odetchnąć po wyczerpującym
marszu przez las. Opieram się plecami o pień, strącając w śnieg kępkę porostu. Wkładam
ją aniołowi pod skrzydło. A potem zamykają mi się oczy. Tak lekko, bez wysiłku.
I nie ma nic.
