CZARKA

Olszyny, do których ostatnio uczęszczam

nie są tak wyrafinowane i wytworne

jak tamten park, w którym po raz pierwszy

zobaczyłam miłorząb. To był dorodny,

wiecznie zielony samiec.

(W miłorzębowych, dystyngowanych parkach

nie ma miejsca dla samic, które wcześniej czy później

wchodzą w te swoje cykle rozrodcze

i wydają na świat

dokuczliwe namiastki owoców

o nieprzyjemnym zapachu,
atrakcyjne jedynie dla much). 

 

Olszyny są ordynarne: szorstkie, ciężkie i mokre.

Jak zapach, z którym pośród pokrzyw i cierni

obnoszą się ciężarne sarny.

Jak przyssane do ziemi stare kobiety,

wkładające w bruzdy sadzeniaki ziemniaków. 

 

W olszynach żyją czarki szkarłatne.

Pozują mi do fotografii. Jednak stare olchy
nieustannie wsuwają się w kadr

i uparcie krążą nade mną.