TELOMERY

Połowa czerwca, kwitnie biały bez

i siano, pachnie kurzem i znojem

rozgrzanej wiejskiej drogi.

Widzę, że tamten dom na odludziu,

który znam i z trudem poznaję,

ma się całkiem nieźle: dostał nowy

dach. Spłowiała strzecha trzyma się mocno 

jedynie głowy Zuzy Mereszki, która 

niespodziewanie rozchyla moskitierę,

wytacza się w upał i sunie ciężko przez trawnik

z miską paszy dla kur. Dobrze się trzyma –

myślę z czułością. I nagle dociera do mnie,

że ta stara, wiejska, kobieta

to nie może być
nieboszczka Zuza Mereszka, to przecież jej 

wnuczka Halina, moja szkolna koleżanka.