CZARKI

Olszyny, do których ostatnio uczęszczam, nie są tak

wyrafinowane i wytworne jak tamten

park, w którym po raz pierwszy zobaczyłam

miłorząb. To był dorodny, wiecznie zielony samiec.

(W miłorzębowych, dystyngowanych parkach

nie ma miejsca dla samic, które
wcześniej czy później wchodzą w te swoje
cykle rozrodcze i wydają na świat

dokuczliwe namiastki owoców

o nieprzyjemnym zapachu,

atrakcyjne jedynie dla much.)

Olszyny są ordynarne: szorstkie, ciężkie i mokre.

Jak zapach, z którym pośród pokrzyw i cierni

obnoszą się ciężarne sarny.

Jak przyssane do ziemi stare kobiety,

wkładające w bruzdy sadzeniaki ziemniaków.

W olszynach żyją czarki szkarłatne.

Pozują mi do fotografii. Jednak stare

drzewa uparcie wsuwają się w kadr

i nieustannie krążą nade mną.