WSKAŻ JEDNĄ RÓŻNICĘ

 "Trać rozleglej, trać szybciej, ćwicz — wejdzie ci w nawyk
utrata miejsc, nazw, schronień, dokąd chciałeś uciec
lub chociażby się wybrać. Praktykuj te sprawy."
(Elizabeth Bishop, Ta jedna sztuka)

 

 

Z CYKLU: GDY NIE SIEDZĘ - DEPCZĘ MIEDZĘ

 

styczniowy mróz

coś ci leci z nosa

wyniosła wierzbo

 

 

2024

 

Wszedł Nowy Rok z szampanem i wesołą miną,

Sypnął śniegiem na pola i Hutę Gruszczyno,

Na tych, którzy tańczyli i tych co już spali.

Podziękował tym wszystkim, którzy nie strzelali.

 

 

WYPOCINY SPOD OLSZYNY

Pewien Bóbr spod Huty Gruszczyno

Rzekł do Olchy: -Jesteś twardą dziewczyną,

Chyba wolę

Ściąć Topolę.

-Spływaj! - rzekła Olcha. I spłynął.

 

 

NIE MA ZIMY BEZ ZADYMY

Żaden Śnieg, Zamieć, Krupa, ani inny twardziel
nie pokona Podgrzybka. Prawdziwka tym bardziej!

WIERSZYK KOŚLAWY O WIOSCE, W KTÓREJ RZĄDZĄ UPRAWY.

 

Rzekła Ogrodniczka: Skończyło się lato!

Od dzisiaj na stole będzie "na bogato":

Tłuste balerony,

Kiszki, salcesony!

I... zajrzała do folii z zimową sałatą.

 

 

BIAŁA KOŚĆ

 

Kiedy Balijczyk umiera, na cały rok zakopują go w ziemi. Rok to niewiele czasu, ledwie wystarczy, żeby opróżnić wszystkie skarpety, naciągnąć na kredyt okoliczne banki, wyżebrać kasę od rodziny i znajomych, zamówić u rzemieślników ozdobne platformy, kazać wyrzeźbić straszliwe postaci duchów i wszelkich niewyobrażalnych mieszkańców zaświatów. W umówionym dniu należy zawiadomić całą wieś, sprowadzić rzeźników i kucharzy, na oczach gawiedzi zarżnąć kilka byków i kilka świniaków, rozpalić grille, ugotować gary najlepszego żarcia. Później wystarczy wyciągnąć umarlaka z grobu, wpakować go na platformę, między te rzeźby, złocone potwory, w całą tą krwawicę i rodzinne bogactwo. W końcu podpalić i puścić z dymem cały ten raban, całe to balijskie „zastaw się a postaw się”. Dusza się wciela w człowieka lub zwierzę, wiatr zmiata popiół do oceanu. Rodzina wraca na poletka ryżowe, wierzyciele redagują listy ponaglające.

Tak oto środa zmierza ku końcowi. Siedzę sobie przed monitorem, niczym przed niszczarką do dokumentów, przebieram palcami po klawiaturze i po kawałku wrzucam do matrixa dzisiejszy wykład w naszym prowincjonalnym Domu Kultury. A z każdym wyjętym z pamięci i rozdrobnionym slajdem matrix rozwarstwia się, wybrzusza, odsklepia. Do opisu kremacji sztuka fotografii nadaje się bardziej niż słowa. W płonącym stosie jest jakieś światło, które przebija te wszystkie bandaże, te kokony, te całuny i wydostaje się na zewnątrz. Jak biała kość. Jak życie.