Z MIEDZY

Mokra ziemia, po deszczu. Żadnych muszek, pyłków, pająków, nic nie wiruje, niczego nie przesłania, nie zaciemnia. Jeszcze można przyjrzeć się tym polom, przez które prowadzi ścieżka do siebie. Zawsze toczyło się tędy jakieś życie: purpurowe wieczory, koła chłopskich furmanek, rozsypane ziemniaki, nawóz, ziarno. W trzydziestym dziewiątym przetoczył się front. A po wojnie przetoczyła się tędy biała kula ognia. Moi rodzice ją widzieli. Mówili że to fosfor i że tak się przepala przelana krew. Pora jest późna, ale jeszcze można się oddalić. W rozpiętej koszuli, w zakurzonych gumiakach, wejść między żyto a owies, kukurydziane zagony. Spod chmur wciąż bije taki blask, że trzeba zamknąć oczy.

BURZA

Esy floresy abrakadabra. Manifestacja ciemnej strony nieba: stal, rdza, kilka groźnych pomruków i biblijny potop w skali mikro. Więcej nie pamiętam. Budzi mnie gołąb, kiwająca na mnie z okna wiotka gałązka świtu. Teraz mogę się wygrzebać, wyłuskać, wydostać. Jeszcze tylko łyk kawy, pszczeli taniec w cienistym pokoju. Trzeba się spieszyć, zdążyć, jest późno, najwyższy czas. Wchodzę w mgłę, już rozproszoną, niepewną. Wystarczy lekki oddech, by wprawić ją w panikę. W mgłę wygrzebują się zwierzęta: pancerne jaszczurki, kolorowe ślimaki podobne do cukierków. Słyszę chrzęst miażdżonych przez szczęki muszelek. Poza tym cisza. Nie ma słów, nic się nie wydarza. No właśnie: co mogłoby się wydarzyć?

U WALUSIÓW

Jak to się wspina, jak to się trzyma
na starym płocie - stary pęd
wina.

NIE MA JAK WIOCHA

Ach jak to pięknie, ach, jak to cudnie

Pryskać pod wiater w samo południe.

 

 

Po poprzedniej takiej akcji w maju wyginęły nam w sadku wszystkie pszczoły.

DOTYK

Czasami chciałoby się dotknąć czegoś innego, jakiejś obcej drobiny. To mógłby być na przykład skamieniały belemnit czy nadtopiony fragment meteorytu. Najlepiej, żeby trafić na to znienacka. Wziąć w dwa palce, obrócić. Jednak  przed żywym obcym odruchowo się wzdragam.  Te czułki, te haczyki, te włoski na odnóżach! Nic tak nie brzydzi jak dotyk obcego. Wieczorny chłód spowalnia mu ruchy, więc tylko kołysze się na boki. Desperacko, jakby chciał mnie uśpić. Na zawsze. I byłby spokój.

DESZCZ

I po deszczu. Przemokniętym jabłoniom otwierają się pąki. Każda ma nektar, zapach i nie istniejącą jeszcze pszczołę. Lśnią jak latarnie, jak anteny, jak usta i oczy dziewczyn, wracających do domu po całym dniu siedzenia na kasie. Wszystkie skierowane w nikłe smużki światła, w rozbryzgi słońca na niebie, w mrugające tu i tam latarnie, w rozpalające się ekrany komórek. Czekasz? Czekam. Czekaj, będę.

ZAWRÓCONY

Ascetyczny pustelnik pod Sadkiem

Zauważył co pszczółka robi z kwiatkiem

Najpierw zbladł i oniemiał

Potem pojął że ściemniał

A wieczorem obejrzał Dzierlatkę