BIAŁY PUCH

Biel i biel. Niebo z ziemią w komżach i habitach,

tymczasowość i wieczność zastawiają sidła.

Wstydliwe epizody, lęki, winy, zgrzyty,

muszą zostać w ukryciu, nie mogą się wydać.

Tak łatwo wchodzi w szybę wskazujący palec,

i rozgniata robactwo po zewnętrznej stronie;

dla porządku - a może z lęku, kim się staniesz

gdy dostrzeżesz, co lęgnie się w twej własnej dłoni.

Bo tego widoku odzobaczyć się nie da,

będzie grubieć, odrastać, na wygonach się paść.

Spakujesz lornetkę? Będziesz gnać po bezdrożach

szurając buciorami, klnąc wyboje i czas,

butne ciała, uczucia zbudowane na słowach,

puch i puch. Nic z tego nie zostaje. Nic z nas.